El doctor Miquel Ferrer, god hebbe zijn ziel, was een klootzak. Niet vanwege de nonchalance waarmee hij zijn vrouw keer op keer bedroog: Lisa had precies geweten waaraan ze begon, de avond dat ze Miquel in een Valenciaanse bar had veroverd op een vrouw die zij steevast aanduidde met 'die Spaanse sloerie'. Dat er nog een flinke handvol andere sloeries in Miquels leven waren, had Lisa altijd geweten of toch minstens vermoed. Daar komt bij: haar eigen blazoen bleef die eerste jaren in Puente Alto ook niet smetteloos.
Miquel was van het dorp. Hij kende iedereen, en iedereen kende hem. Maar Lisa, la holandesa, was in Puente Alto, althans wat de jongere vrouwen van het dorp betrof, een invasieve exoot. Haar blondheid, haar directheid, haar mondaniteit - alles aan la holandesa stoorde de vrouwen van Puente Alto: Lisa ontwrichtte het fragiele ecosysteem. Hun broers, echtgenoten, verloofden - veelal Miquels schoolvrienden en teamgenoten - waren een andere mening toegedaan. Maar ze zwegen wijselijk als de vrouwen van Puente Alto weer eens schande spraken over 'die Hollandse sloerie'.
La holandesa, studente muziekwetenschappen, was in Miquels leven gekomen in Valencia, en wel op een vrijdagavond in de nazomer van 1977. Miquel studeerde medicina - maar die avond even niet. En tenzij we de definitie van volksmuziek tot in het belachelijke oprekken, legitimeerde Lisa's onderzoek naar Valenciaanse volksmuziek ook niet echt haar aanwezigheid in Bar Treinta y Tres, die avond. Baccara denderde uit de speakers op het moment dat Lisa's blik op Miquel bleef hangen. Jazéker, meneer... I can boogie. Het kostte haar weinig moeite om zijn aandacht te trekken. Het opgedirkte meisje aan Miquels zijde keek naar Lisa, toen naar Miquel. Even twijfelde ze nog, maar toen daalde het besef in: haar kansen waren verkeken. Ze draaide Miquel woedend de rug toe. (De hele scène had nog geen vijftien seconden geduurd - Lisa had het 'Spaanse sloerie'-verhaal in de loop van de jaren behoorlijk aangedikt.)
Lisa en Miquel brachten de nacht samen door, en de dag erna, en daarna nog zestig dagen en nachten. Twee maanden lang werd Miquel, die normaal gesproken elk weekend thuiskwam, niet gesignaleerd in Puente Alto. Twee maanden lang miste hij elke wedstrijd, elke zondagsmis. Hij belde een paar keer kort met zijn ouders, die zich desondanks zorgen maakten. Zijn vrienden haalden de schouders op. 'Miquel zit in de grote stad... wij zijn vast niet meer goed genoeg voor meneer de student.' En toen, eind november, keerde de verloren zoon terug - met de invasieve exoot aan zijn arm. Het dorp gonsde. Lisa zou over dagen terugkeren naar Nederland, maar Miquel wilde haar eerst het dorp laten zien. Zíjn dorp, waar hij elke boom, elke steen, elke bewoner kende. Het dorp waar een pastoor voltijds ijverde voor het zielenheil van zijn bijna duizend schaapjes, maar waar een oude en volstrekt incompetente streekarts hooguit twee ochtenden per week praktijk hield. En daarom: het dorp waar Miquel ooit zijn eigen praktijk wilde openen. Het dorp van de toekomstige doctor Miquel Ferrer.
Lisa vloog terug naar Nederland, studeerde af in mei 1979, vulde de volgende dag één koffer en vloog naar Valencia. Daar deelde ze met Miquel een kamer van nog geen twaalf vierkante meter. Ze vond werk in een restaurant en verbeterde haar Valenciaans met de dag. Met tegenzin hield ze Miquel nét genoeg van haar lijf om te zorgen dat hij zijn examens haalde. Hun eerste gezamenlijke aankoop was een afgeragde Seat 600 waarmee ze, als studie en werk het toelieten, naar Puente Alto reden. Langzamerhand werd Lisa verliefd op het dorpje. De jaloerse blikken van de jonge vrouwen en de hongerige blikken van hun mannen leken van haar af te glijden, en mettertijd ontstonden er daadwerkelijk wat prille vriendschappen. De ouderen van het dorp, en zeker de ouders van Miquel, liepen al vanaf dag één weg met la holandesa - ze was totaal ontwapenend voor wie haar niet benijdde of begeerde.
In 1981 studeerde ook Miquel af. In één ritje met de oude Seat waren al hun bezittingen in Puente Alto. Maar Miquels droom om daar een praktijk te beginnen, leek ver weg: el doctor Reig, die nog steeds een paar ochtenden per week in het dorp praktijk hield, wist van geen ophouden. Hoe oud Reig was, wist vermoedelijk alleen hijzelf - maar de verplichte pensioenleeftijd van zeventig had hij kennelijk nog niet aangetikt. Zolang de oude Reig niet vertrok of omviel, was er simpelweg geen vacature. En al was die er wel, dan wogen persoonlijke voorkeuren of woonplaats niet mee: een krankzinnig bureaucratisch scoresysteem van de overheid bepaalde wie het eerst uit vrijgekomen posten mocht kiezen. En Miquel was weliswaar een goede arts, maar zeker geen briljante. En dus begon zijn loopbaan chaotisch. Als médico de guardia, rondtrekkend dienstdoend arts, draaide hij nachtdiensten en weekenddiensten op de spoedafdeling van provinciale ziekenhuizen. Hij viel regelmatig in voor zieke of vakantievierende artsen in regionale poliklinieken of dorpspraktijken - soms voor een paar weken, soms voor een paar maanden. Zijn werk was onzeker, slecht betaald en onvoorspelbaar. Een vaste kring van patiënten, zijn vurigste wens, zat er niet in: dan weer werkte hij in een buitenwijk van Valencia, dan weer in een marktstadje op het platteland. De oude Seat kreeg het flink voor zijn kiezen. Maar ondanks de chaos en de geldproblemen waren Miquel en Lisa gelukkig. Ze verruilden hun kamer in Miquels ouderlijk huis voor een kleine bovenwoning boven de bakkerij van Puente Alto, waar Lisa bakkersknecht werd toen de zoon van de bakker het leven liet bij een motorongeluk. Zijn leven lang zou Miquel de geur van vers brood associëren met geluk en met het naakte lichaam van Lisa tegen het zijne, in het bed boven de bakkerij.
Niemand vroeg zich echt af waarom deze mooie musicologe bakkersknecht werd in een onbeduidend dorpje, tweeduizend kilometer van huis. Want wie Lisa en Miquel samen zag, wist dat deze twee mensen álles zouden opgeven voor elkaar. En toch... iedereen wist óók dat Miquel zijn Lisa niet trouw was. Er waren geruchten over affaires binnen het dorp, en toen Miquel een paar maanden lang regelmatig in Valencia overnachtte vanwege een tijdelijke aanstelling in het Hospital General de Valencia, sijpelden er al snel roddels het dorp in over Miquel die in de stad was gezien met andere vrouwen. Natuurlijk zorgden afgunstige of wellustige dorpsgenoten dat die geruchten ook Lisa bereikten. Maar ook dat venijn leek van haar af te glijden als dauw van de ginkgobomen die het pleintje voor de bakkerij beschutten.
Lisa was niet openlijk promiscue zoals Miquel. Haar leven speelde zich vrijwel volledig af in Puente Alto, wat haar aanmerkelijk minder vrijheidsgraden gaf dan Miquel met zijn ambulante werk en overnachtingen elders. Maar sinds ze niet alleen werkte in de bakkerij maar ook regelmatig de rouwende bakkersvrouw verving in de winkel, ging de spectaculaire stijging van de broodconsumptie onder de mannelijke Puentealtezen gelijk op met het aantal roddels dat Lisa met sommigen van hen wel wat meer deed dan alleen flirten. En ondanks dat de meeste geruchten schromelijk overdreven waren, was er zeker wat vuur onder al die rook.
Lisa en Miquel trouwden in augustus 1982. Uit Nederland kwamen een paar studievriendinnen, Lisa's zusje en haar ouders. Maar de Iglesia de Sant Pere zat evengoed stampvol: half Puente Alto getuige wilde zijn van het huwelijk tussen de knappe dokter en la holandesa. De romantisch aangelegden werden niet teleurgesteld: juist omdat de plechtigheid zo eenvoudig was, stroomden het geluk en de charme van het paar onbelemmerd door de kerk. Zelfs de vrouwen die Lisa het meest benijdden, hielden het niet droog toen zij door haar vader over het middenpad naar het altaar werd begeleid. Het was alsof Lisa in elke van die pakweg dertig stappen een beetje meer onderdeel werd van de dorpsgemeenschap. Tegen de tijd dat Miquels hand de hare omvatte, was Lisa een Puentealtese - in tijden van voor- en tegenspoed. En die zouden er zou er allebei volop zijn.
Tot veler verbazing veranderde het huwelijk hoegenaamd niets aan hoe Miquel en Lisa met anderen omgingen. Niemand wist welke regels golden binnen het huwelijk van de Ferrers. Sommigen beweerden dat ze in goed overleg hun relatie hadden geopend. Anderen zagen twee mensen die allebei lustig vreemd gingen en opvallend weinig moeite deden om dat te verbergen. In de loop van de jaren werd één ding duidelijk: je positie in de 'Ferrer-discussie' zei meer over jezelf dan over de Ferrers. Hing je de overspel-theorie aan, dan weerspiegelde dat vooral je eigen verlangens en seksuele moraal. Vrijwel iedereen in dat kamp ging zelf ook vreemd of deed daartoe althans verwoede pogingen - niet zelden richting de Ferrers. Was je 'kamp open huwelijk', dan wilde je waarschijnlijk ook zo'n constructie voor jezélf. Nogal wat vrienden en vriendinnen in dit kamp zouden die hun relatie maar wát graag openen om minstens één nacht te mogen doorbrengen met de Ferrer van hun voorkeur. De mannen fantaseerden natuurlijk over de blonde Lisa. Zij kon dan ook rekenen op de afgunstige blikken van de vrouwen, die op hun beurt schaamteloos flirtten met Miquel. Er was één uitzondering op de regel: Manolito Cabeza en zijn novia Constanza begeerden, zonder dat ze dat van elkaar wisten, dezelfde Ferrer: de mooie Miquel. Manolito's geheim leefde maar kort. De gênante onthulling ervan betekende het einde van de verloving, maar niet het eind van de begeerte: Manolito wist zich nooit te ontworstelen aan de magische aantrekkingskracht van Miquel, noch aan de onverhulde minachting en haat die zijn geaardheid opriep in het dorp. I want to break free gaf Manolito het laatste zetje: hij verhuisde naar Barcelona, om een paar jaar later helemaal van de radar te verdwijnen - net als veel van zijn Barcelonese vrienden én zijn idool Freddy Mercury in de jaren daarna. Ironisch genoeg doofde Constanza's verlangen naar Miquel wél uit - maar pas toen ze na een paar verhitte middagen besefte dat Miquel weliswaar met haar naar bed ging uit liefde, maar niet uit liefde voor háár. Meer vrouwen binnen en buiten Puente Alto zouden tot dat inzicht komen, terwijl anderen - met minder sterk ontwikkelde analytische vaardigheden en emotionele intelligentie - na een korte of langere affaire tot een veel simpeler conclusie kwamen: el doctor Miquel Ferrer was een klootzak.